Waarom ik maak wat ik maak

25 maart 2020 | Als ik terugkijk naar mijn kindertijd, vond ik het altijd al fijn om plastisch bezig te zijn; om iets te kneden, te modelleren en te vormen. In mijn herinnering zat ik graag aan de zand- en watertafel modder te maken. Op de lagere en middelbare school kwam dit niet zo veel aan bod, dus ‘vergat’ ik een beetje hoe leuk ik dat vond.


Tot ik Kunst & design ging studeren. Er was een kleilokaal waar ik weer een beetje ontdekte hoe leuk ik het eigenlijk vind. Maar ik kreeg toen niet veel hulp. Het was lastig om echt gedegen kennis te vergaren, wat een beetje frustrerend was omdat ik wel doorhad dat ik het heel erg leuk vond. Het duurde vervolgens even voordat ik er weer aan herinnerd werd hoe fijn ik klei en keramiek eigenlijk vind. Je moet namelijk best wat spullen hebben om ermee aan de slag te kunnen. Hoewel ik natuurlijk cursussen heb gevolgd heb ik het meeste rondom keramiek zelf uitgevogeld.




Het materiaal

Werken met keramiek geeft me blijvend een uitdaging. Je kunt er namelijk altijd wel wat mee. Ronde dingen maken, rechte dingen maken, je kunt het gieten. Dan heb je ook nog verschillende technieken en stookmanieren. Het is echt oneindig wat je er allemaal mee kunt. Dat vind ik er zo gaaf aan. Het blijft me boeien! Daarnaast voelt het materiaal heel fijn. Wanneer het af is vind ik het er mooi uitzien. Daar geniet ik echt van.

Gemaakte producten weer in de wereld zetten
Als je mijn verhaal een beetje kent weet je dat ik inspiratie opdoe in kringloopwinkels. Sier- en gebruiksvoorwerpen die daar worden afgeschreven neem ik mee. Daar maak ik een mal van. Zo wordt het prulletje, het een in een dozijn ding en de achterkant van iets, weer mooi gemaakt - of meer opnieuw ontwikkeld -  tot een opzichzelfstaand object dat gezien mag worden! Ik kan natuurlijk allemaal nieuwe dingen verzinnen, maar eigenlijk is alles verzonnen en gemaakt. Ik vind het mooi om dat wat al gemaakt is weer in de wereld te zetten. Om het door te geven.

Doorgeven
Bij dit principe moet ik altijd denken aan een verhaal dat ik vroeger vaak voorlas aan mijn kinderen. Het was een circulair verhaal over vlas. Het werd eerst gemaaid en verwerkt tot stof. Na jaren kwam de stof terecht bij de voddenman en werd het verwerkt tot papier, waar een jongen een brief op schreef. Doorgeven en iets ‘door laten gaan’ vind ik een mooi principe. Dan heb ik het ook over patronen, vormen en details die door worden gegeven naar een volgende generatie. Dat dat in keramiek, materiaal dat lang meegaat, wordt gedaan, dat is mijn bijdrage aan de wereld.

Als je iets koopt of cadeau krijgt dan hoop ik dat het zo’n stuk is dat je wilt doorgeven. Dat je kleinkinderen er ook weer blij mee zijn, en hun kinderen ook weer. Tegelijk wil ik met het uitdragen van dit principe ook een postief tegengeluid laten horen tegen massaproductie en de weggooimaatschappij. Elk product wordt handmatig en met veel aandacht, geduld en liefde gemaakt. Dát, en mijn liefde voor keramiek geef ik heel graag door. Daarnaast wil ik hiermee ook onderstrepen dat het goed is om te kijken naar wat je hebt en daarmee tevreden te zijn. Als er ook maar een 1 iemand iets bewust houdt of hergebruikt in plaats van weggooit dan ben ik al blij!


Duurzaamheid
Op veel vlakken verwerk ik duurzaamheid al in mijn creatie- en productieproces. Wat ik soms wel lastig vind, is dat mijn producten nog niet hergebruikt kunnen worden. Dat komt omdat het geglazuurd is. Ik ben er wel hard mee bezig om hier iets op te verzinnen. Want als iemand mijn producten toch niet wil of kan doorgeven, dan heb ik het liefst dat het op een verantwoorde manier hergebruikt kan worden in plaats van dat het weggegooid wordt. Ik hoop dat mijn werk, dat ik met liefde in mijn atelier door mijn handen laat gaan, een mooie plek krijgt en generaties lang mee mag gaan.

 

© 2017 - 2021 Atelierw | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel